Zweven van geluk

Susan Smit (Leiden, 1974) is schrijfster. Deze week verschijnt van haar Wat er niet meer is.
Tekst: Martin Bons.

Wat is uw huidige gemoedstoestand?
Loom high; ik ben literair recensent voor het televisieprogramma Goedemorgen Nederland, ik kom net thuis en dan voel ik me altijd zo zweverig.

Wie zijn uw helden?
Sándor Márai, Hella Haasse en Oriana Fallaci; woordkunstenaars.

Aan wie ergert u zich?
Aan mensen die zich snel slachtoffer voelen en daar van genieten.

Lijkt u op uw vader?
Ja, in zijn tegenstrijdigheden. De hang naar gezelligheid, maar tegelijkertijd ook jezelf in de afgrond willen storten.

Wat is uw grootste angst?
Mijn verstand verliezen en niet meer kunnen schrijven.

Wat zijn uw dagdromen?
Een grote hobby van me, maar de onderwerpen zijn triviaal. Het is een vluchtheuvel als de dag kaal is.

Bidt u wel eens?
Ja, ik spreek dankbaarheid uit en hartstochtelijke wensen naar het hogere, zonder mijn handen te vouwen.

Heeft u ooit een mystieke ervaring gehad?
Ja, ik word soms opgezocht door mensen die u en ik niet zien. Meer wil ik er niet over vertellen.

Bent u aantrekkelijk?
Als ik in de spiegel kijk, zie ik een vrouw die er, afhankelijk van mijn stemming, bekoorlijk of gewoontjes uitziet.

Wat is uw definitie van geluk?
Ineens bewust worden van schoonheid of tederheid en dan van binnen warm worden.

Waar schaamt u zich voor?
Vroeger voor mijn dagboeken, pathetische gedichten en schriftje met verzamelde wijze uitspraken. Nu glimlach ik er om.

Bent u monogaam?
Hopeloos monogaam. Ik hoor de verhalen, maar ik heb er geen talent voor.

Wanneer heeft u voor het laatst gehuild?
Eergisteren, toen het niet goed bleek te gaan met een zieke vriendin.

Lijkt u op uw vrienden?
Ze leven niet volgens vaste patronen en zijn ruimhartig. Ik geloof graag dat ik ook zo ben.

Als u iets aan uzelf zou kunnen veranderen, wat zou dat dan zijn?
Meer huishoudelijke aanleg; van koken word ik zenuwachtig en van de vloer kun je bij mij helaas niet eten.

Van wie heeft u het meest geleerd?
Van mijn moeder; een bijna bovenmenselijk vermogen tot relativeren. Van Michaël Zeeman heb ik recensies leren schrijven.

Wat is uw grootste ondeugd?
Narcisme en ijdelheid. Schrijverskwalen.

Wanneer was u het gelukkigst?
In de ochtend, de stad ontwaakt, hardlopend in het park, mijn hart bonst, mijn longen vullen zich, de bomen wuiven me toe; alles klopt.

Welke eigenschap waardeert u in een man?
Scherpzinnigheid, humor en rebelsheid.

Welke eigenschap waardeert u in een vrouw?
Zelfspot, intelligentie, warmte.

Hoe ontspant u zich?
Naast de kachel, goed boek, dekentje over mijn benen.

Gelooft u in God?
Nee, ik kan alleen iets accepteren als ik begrijp of ervaar. Ik voel soms een hogere kracht stromen die groter is dan wat ook, waaraan ik me kan laven.

Welk leed heeft u anderen berokkend?
Als ik met een boek bezig ben, ben ik monomaan. Dan doe ik vrienden pijn, omdat ik er voor hen niet ben, ook als zij me nodig hebben.

Waaraan bent u het meest gehecht?
Aan mijn lievelingsboeken (Gloed -Sándor Márai, De ondraaglijke lichtheid van het bestaan -Milan Kundera-, On the road -Jack Kerouac). Ik wil ze niet nieuw, de geur, de onderstreepte zinnen, ze zijn van mij.

Wat is de beste plek om te wonen?
De Jordaan.

Wie hoopt u nooit meer terug te zien?
Juist mensen die me hebben gekwetst, wil ik terugzien om ze keihard de waarheid vertellen.

Hoe is ongeluk te vermijden?
Niet, het is te verzachten door trouw aan jezelf te blijven.

Wat is uw devies?
Dat laat ik Jeta, een personage in mijn eerste roman zeggen: ‘Leef in naam van je dromen, want dromen zijn het voedsel van de ziel.’