‘Tijdens het schrijven beleef ik herinneringen opnieuw’
Als ex-model wordt schrijfster Susan Smit vaker aangesproken op haar uiterlijk dan op haar werk. Met haar derde roman ‘Vloed’- gebaseerd op haar eigen familiegeschiedenis – bewijst ze dat beauty en brains prima samengaan. Susan over huilbuien en het vinden van liefde en lust.
interview HAROON ALI / fotografie ESTER GEBUIS / visagie AMBER WEIJERS (VIEW AGENCY) / met dank aan LA DRESS
Het voelt knus in Susan Smits riante Amsterdamse appartement. Gehuld in een wollen vest zit ze in kleermakerszit op haar sofa, haar blonde haren strak in een paardenstaart. Met een kopje thee in haar hand is Susan enthousiast over ons plan: “Citaten van bekende schrijfsters als vragen? Wat leuk!” Beauty and brains, dat typeert de 35-jarige Susan Smit en daarom tien citaten die beide kanten van haar aanspreken.
Hoewel mijn familie gruwelt bij het idee, schrijf ik dolgraag over hen – Isabel Allende
“Mijn nieuwe roman ‘Vloed’ is gebaseerd op het leven van mijn eigen overgrootmoeder, maar het is sterk geromantiseerd. Mijn familieleden hebben het boek nog niet gelezen, dus dat wordt spannend. Ik weet dat er bezwaren gaan komen, want ik heb de hoofdpersoon Adriana een affaire met een visser genaamd Jacob gegund, die volledig verzonnen is. Maar ik wilde graag haar verlangen naar een ander leven weergeven. In het verhaal zitten meerdere elementen uit mijn eigen leven. Ik heb Jacob bijvoorbeeld flink laten drinken. Ik weet door mijn eigen drinkende vader wat voor impact dat kan hebben op een gezin. Iemand in een roes is namelijk niet te bereiken en is dat heel frustrerend. Toch heb ik tijdens het schrijven geen zelfcensuur toegepast en me vrij gevoeld. De opmerkingen door mijn familie zal ik simpelweg moeten incasseren."
Ik ben vaak stouter dan goed voor me is – Heleen van Royen
"Het valt wel mee hoe stout ik ben. Zo heb ik nog nooit in mijn leven een one night stand gehad, ik ga liever op ontdekkingstocht met een vaste partner. Toen ik mijn huidige vriend Peter in een café in de Amsterdamse Jordaan ontmoette, kwam ik net uit een heftige relatie en was nog lang niet klaar voor iets nieuws. Ik ben iedere keer van plan minimaal een jaar single te blijven, maar mijn vrienden lachen daar inmiddels om. In het begin heb ik erg de boot afgehouden. Ik belde Peter gerust niet terug. Het was geen spel, maar ik wist niet wat ik hem kon bieden. Maar Peter bleef zelfverzekerd en liet zich niet van de wijs brengen. Nu zie ik dat Peter alles is wat ik ooit in een man heb gezocht. Hij is creatief en heeft zijn eigen ontwerpbureau. Ik vind hem aantrekkelijk en heb het gevoel dat niets taboe is. Het is belangrijk dat je tegen iemand aan kan kruipen op de bank, maar ook de lusten en spanning opzoekt. "
Niemand schrijft beter over seks op de achterbank van een Bentley dan ik – Jackie Collins
"Oh, ja! Erotische scènes zijn verrukkelijk om te beschrijven, al gaat het bij mij nooit over mijn eigen avonturen tussen de lakens. Ik stel me twee personages voor en verbeeld me of het vuurwerk wordt of juist heel ingetogen. Spanning opbouwen en laten uitbarsten, is voor mij echt genieten. Ik schrijf veel over de liefde, want ik wil die emotie zelf graag doorgronden. Liefde frustreert me, tilt me op en smijt me weer neer.”
Ik huil elke dag tranen met tuiten – Nicci Gerrard
“Tijdens het schrijven van ‘Vloed’ zat ik soms huilend achter de computer. De hoofdpersoon Adriana had een complexe relatie met een dominante man. Dat heb ik in het verleden ook meegemaakt en dan beleef je intense herinneringen weer helemaal opnieuw. Ik zou niet constant romans kunnen schrijven, want het wordt me soms te veel. Ik kan echt mijn weemoedige dagen hebben en om alles huilen. Op andere dagen maak ik juist alleen maar grapjes. Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden. Als ik drie dagen alleen maar heb geschreven, voel ik me eenzaam. Dan snak ik naar mensen en muziek. Mijn leven is als eb en vloed, het beweegt tussen uitersten.”
Aandacht voelt zo ontzettend lekker – Saskia Noort
“Ik ben het met Saskia eens dat het voelt als een warme omhelzing als je tussen lezers staat die jouw boek hebben verslonden. Ik kan alleen de luxe hebben om full time te schrijven als ik lezers heb. Maar succes moet je niet putten uit bevestiging van buitenaf, want dan word je een heel naar mens. Bekendheid is een parfum dat wordt opgespoten en vervliegt. Natuurlijk is het leuk als ik een goede tafel in een restaurant, mooie jurken of een uitnodiging voor een feestje krijg, maar als je daar je geluk op baseert, kom je bedrogen uit. Niemand is zijn hele leven bekend en gevierd. In de artiestenwereld merk ik dat bepaalde mensen elk gesprek als een interview zien en het normaal vinden dat iedereen naar hen toekomt. Ik vind het niet vanzelfsprekend dat ik in het middelpunt van de belangstelling sta. Het is ook helemaal niet boeiend: als de spotlights alleen op mij gericht zijn, word ik verblind voor al het interessants om mij heen.”
Als iedereen nieuwe kleding zou kopen, zou depressie niet bestaan – Sophie Kinsella
"Spullen mogen nooit een leegte vullen, maar ze kunnen wel afleiding brengen. Bij mij zijn dat schoenen. Mijn moeder had vroeger een paar zwarte pumps en daar heb ik heel wat op rondgesloft. Ik moest altijd op suffe ballerina's lopen. Ik dacht toen: als ik groot ben, loop ik nooit meer op platte schoenen. Ik heb jaren alleen maar op hakken gelopen. Nu wissel ik het af met sneakers en laarsjes, maar hakken blijven mijn grote zwakte. Een perfecte schoen is als een eerste ontmoeting met een minnaar. Je ziet een mooie schoen, maar pas na het aantrekken weet je of het een affaire of eeuwige liefde is. Hakken doen iets met je. Je voelt je vrouwelijker, kromt je rug, duwt je borsten naar voren. Als ik mijn hakken aandoe, is het feest en moet ik de stad in!"
Zeventienjarige Braziliaanse modellen zijn mijn grootste vijanden – Sophie Dahl
“Als model vergeleek ik mijzelf constant met vrouwen die veel mooier waren dan ik. Dus ik heb me nooit uitzonderlijk knap gevoeld. Toch ben ik tevreden als ik in de spiegel kijk. Ik heb een lang en goed lijf. Natuurlijk moet ik daar wat voor laten, maar dat vind ik niet meer dan normaal. Als schrijfster zit ik veel op mijn kont en door twee keer per week te sporten voel ik me fitter, sterker en aantrekkelijker. Vergelijken met anderen doe ik niet meer, ook niet met meiden van 25. Ik weet inmiddels hoe ik me moet kleden en opmaken en dat er van mij wel wat valt te maken."
Tegen het imago van dom blondje kan niemand opboksen – Daphne Deckers
"Misschien heeft ze gelijk, maar als ik zestig ben, schrijf ik nog steeds en dan is dat imago van lekkere wijf er echt wel af. Ik zie dit als een fase en het frustreert me bij vlagen. Ik kan me herinneren dat ik terugkwam van een lezing en om één uur 's nachts alleen in de trein met een bosje bloemen onder dat nare TL-licht zat en in krantje zag staan: ‘Susan Smit, schrijvend ex-model’. Toen heb ik die krant uit pure frustratie door de coupé gesmeten. Ja, ik ben ooit model geweest! Maar verdorie, dit is mijn negende boek en mijn derde roman. Het lijkt of schrijvers van de oude stempel mij toch blijven aanspreken op mijn uiterlijk en niet op mijn werk. Maar ik ga mezelf niet veranderen, de rode loper vermijden en plotseling coltruien dragen. Dat is zelfverloochening, en dan heb ik liever dat mijn weg naar erkenning wat langer is.”
Van ouderdom word ik panisch – Esther Verhoef
“Ik zie de rimpels en de zwaartekracht hun werk doen, maar ben niet bang voor het onherroepelijke verval. Ik zie er niet tegenop om een stijlvolle oudere dame met grijs haar te worden. De wetenschap kan echter altijd een handje helpen. Zo hebben mijn broer en ik onze moeder laatst een ooglidcorrectie cadeau gegeven voor haar verjaardag omdat ze dat graag wilde. Daar knapte ze helemaal van op. Ik zou het ook onmiddellijk doen. Het is niet een krampachtige actie om jonger te blijven. Je haalt iets weg, je voegt niet iets toe. Het inspuiten van spierverlammende middelen als botox vind ik wel doodeng.”
Kinderen krijgen is het spannendste dat er is – Agatha Christie
"Mijn kinderwens groeit. Ik durf er voor het eerst over te praten, omdat het me nu echt bezig houdt. Sinds een jaar of twee kijk ik naar kinderen, terwijl ik er eerst geen oog voor had. Ik heb nu ook eindelijk de man gevonden waarbij mijn angsten – is hij wel geschikt, zal ik er alleen voor komen te staan? – wegvallen. Vroeger was ik ook bang dat het ten koste zou gaan van mijn creatieve vrijheid. Nu denk ik: dan verschijnt er toch twee jaar geen boek? Mijn vriend Peter is bijna vijf jaar jonger dan ik, maar denkt er hetzelfde over. We zijn misschien nog kort bij elkaar, maar ik heb bij Peter nooit een roze bril opgehad. Ik kwam zo uitgeput uit mijn vorige relatie, dat ik niet eens de energie had om Peter te romantiseren of zelf de begeerlijke vrouw uit te hangen. Dus na negen maanden weet ik wat hij in huis heeft. Ik houd van wie hij is en niet van een romantisch beeld dat ik om hem heen heb verzonnen. We hebben er vertrouwen in en kijken uit naar de toekomst."
