Terug naar overzicht
Toiletboek


Op een donderdagmiddag zat ik met wat schrijvers in de kroeg te borrelen en te mopperen, zoals dat gaat. 'Mijn redacteur begrijpt me niet,' somberde de een. De ander klaagde dat hij zijn plot maar niet op een natuurlijke manier kreeg uitgewerkt en daadwerkelijk overwoog de dader zijn misdaad als in een B-film te laten opbiechten: "Toen jullie allemaal dachten dat ik dít deed, deed ik mooi dát. Ha!" De volgende wanhoopte dat haar manuscript misschien een doodgeboren kindje was en helemaal niet publicabel was en ik zeurde dat ik 'in de boekhandel niet meer op tafel lag, maar in de kast stond'.
Het tij leek te keren toen er een man naar ons tafeltje liep en vroeg of ik soms 'die schrijfster van De zweefmolen' was. Ik begon al te glimmen, totdat hij verder sprak. 'Ik lees je boek op de wc!' riep hij opgetogen uit. 'Het is echt een toiletboek met die korte stukjes.'
'Tijdstip van overlijden: zeventien uur veertig,' gniffelde schrijver Arjen Lubach toen hij mij wit weg zag trekken. Beelden van mijn boek, ergens tussen een toiletborstel en een bus luchtverfrisser, met mijn auteursfoto ribbelig van de spetters, drongen zich aan me op. O gruwel! Genoeg om je in een winterdepressie te storten.
Het kwam niet meer goed tussen deze meneer en mij, dat mag duidelijk zijn. De rest van de avond hebben we aanstellerig veel wijn weggewerkt en ons nederig beseft dat wij schrijvertjes nooit weten in welke compromitterende posities onze woorden gelezen worden.
Eén troost hebben we wel: jullie weten ook niet hoe wij zitten te schrijven. Met onze haren gekamd en ons bloesje gestreken zoals op die auteursfoto die met pen van een snorretje wordt voorzien en beduimeld raakt met koffievlekken? Dacht het niet.

© Susan Smit