Terug naar overzicht
Gouden Strop


Nog nooit heb ik zoveel bebloede lijken, afgehakte ledematen en rokende pistolen aan me voorbij zien trekken als de afgelopen weken. Op papier, weliswaar. Maar toch. Mijn dromen zijn de afgelopen tijd significant gewelddadiger geworden en laatst betrapte ik mezelf erop dat ik ´s nachts niet langs portieken durf te lopen. Dat zit zo: ik zit in de jury van De Gouden Strop 2007. Dat betekent je voor noppes een slag in de rondte lezen aan voornamelijk belabberde thrillers die op de groslijst staan en daar juryrapporten over schrijven. Waarom doet een mens zichzelf dat aan? Om het mysterie waarmee jurybijeenkomsten omgeven zijn te doorgronden, in mijn geval. Dichte deuren, gewichtige gesprekken, geheimhouding. Fantastisch.
Je moet begrijpen dat ik als freelancer nooit vergader en het hele gebeuren nogal romantiseer. Vergaderen is in mijn verbeelding zoiets als het kringgesprek op de kleuterschool. Ik mis dat vurig als ik op maandagochtend in mijn eentje achter de computer kruip. Dat heb ik opgelost door een aerobicklasje te bezoeken met huisvrouwen en studentes die vragen hoe mijn weekend was, maar dat is een ander verhaal.
De eerste jurybijeenkomst vond plaats aan een grote eikenhouten tafel met daarop stapels boeken, thermoskannen koffie en roze koeken. We begonnen met een voorstelrondje. Er was een notulist. Tot zover overtrof het mijn stoutste verwachtingen. Helaas begon daarna het praten. En het luisteren. Het er van binnen heel erg mee oneens zijn. Het beschaafd uiten van die mening. Het geïrriteerd raken. Het iets minder beschaafd uiten van die irritatie. Het breken van een lans voor een loeihard geschreven actiethriller en die niet op shortlist krijgen. Het samenstellen van de shortlist. Zonder die actiethriller. Het pakken van nóg een roze koek om de teleurstelling weg te eten.
Het is duidelijk: een vergadertijger zal ik nooit worden. Een hele troost voor de maandagochtend.

© Susan Smit