Terug naar overzicht
Het heeft zo moeten zijn

‘Ik geloof dat de dingen gaan zoals ze moeten gaan,’ zegt vriendin P. op zalvende toon. Ik bekijk haar eens kritisch terwijl ze van haar koffie verkeerd slurpt. Na elke misstap, tegenslag of pijnlijke ervaring zegt ze met een berustende glimlach dat het ‘wel ergens goed voor zal zijn’. In haar wereld gebeurt niets voor niets. Tot die conclusie is ze na een lange weg vol boeken, workshops en therapieën voor persoonlijke groei gekomen en dat laat ze zich niet zomaar uit haar hoofd praten.
Het lijkt me heerlijk om zo ‘zen’ met alles te zijn. Het klinkt ultiem verlicht om iets te accepteren zoals het is en niet hoe je zou wíllen dat het zou zijn. Toch klopt er iets niet. Die lijdzame acceptatie past misschien bij dingen die je niet kunt veranderen, zoals een plensbui als je op de fiets zit, maar niet bij de liefdesdrama’s waarin P. zich wentelt. Eigenlijk heeft het iets heel gemakzuchtigs om je overal bij neer te leggen. Het betekent dat je er niet meer over hoeft na te denken, je eigen aandeel erin hoeft te erkennen of je fouten hoeft te herstellen. Je zegt gewoon met een superieur spiritueel toontje dat ‘het zo heeft moeten zijn’. En klaar ben je.
P. zal ongetwijfeld een volgende tot mislukken gedoemde relatie met een foute man aangaan, aan alles voelen dat het niet klopt, haar hart laten breken en vervolgens verzuchten dat het oneindig wijze universum er vast een bedoeling mee heeft. Ja, zou ik in haar oren willen tetteren, het heeft een bedoeling: dat je je lesje leert. De foute mannen zullen je steeds opnieuw worden aangeboden door dat wijze universum totdat je ze rigoureus aan de kant schuift en kiest voor wat goed voor je is.
Ik geloof ook heilig in iets: onze vrije wil. Wij zijn het resultaat van onze keuzes. Volgens mij zijn we geen speelballen van het lot, maar kunnen we op elk moment het stuur pakken en een andere richting inslaan. Dingen gebeuren inderdaad niet voor niets: ze zijn bedoeld om ons iets te laten zien, aan te zetten tot actie, ja, te testen zelfs. Zodat we leren om te luisteren naar onze onderbuik, onze gutfeeling, en doen wat volgens ons juist is. Laten we die verheven berusting vergeten en ons bewust worden van onze eigen kracht en macht. Dat is niet onbescheiden of drammerig: het is ons grootste voorrecht.