| |
Terug
naar overzicht
Handtaslezen
De handtas van mijn moeder was voor mij als meisje
een magisch object. Hij was rechthoekig, gemaakt van roodbruin
leer met zilverkleurige ritsen en gespjes erop. Ze zwiepte
hem over haar schouder als ze de deur uitstapte en dat was
het imposantste, vrouwelijkste gebaar dat ik ooit gezien had.
Iedere keer verbaasde ik me erover wat ze eruit opdiepte:
een papieren zakdoek om mijn kleefhandjes af te vegen, een
pepermuntje voor na de maaltijd, pilletjes tegen wagenziekte,
geld voor een ijsje, pennen en papier om galgje mee te spelen.
De handtas had overal een antwoord op.
Ik wilde niets liever dan ook zo’n glamoureuze bondgenoot,
maar toen ik eindelijk volwassen was waren handtasjes tot
mijn verdriet absoluut not done. Groepen meiden die
hun tasjes op de dansvloer plantten en eromheen gingen dansen
werden door mijn vriendinnen uitgelachen. Jarenlang stopte
ik mijn geld en lippenstift dus maar in een beha of de achterzak
van mijn spijkerbroek. Toen het handtassenverbod opgeheven
werd, hield ik me niet langer in en ontwikkelde een ongelooflijke
tassentic. Inmiddels bezit ik gehaakte zomertasjes, vintage
mevrouwentassen uit de jaren veertig, enveloptasjes met
glitters, praktische shoppers, gebloemde kantoentjes met houten
handvatten en leren tassen in elk denkbare kleur. Een vrouw
moet kunnen kiezen, vind ik. Ik heb een tas bij elke outfit,
maar in de praktijk komt het vaker voor dat ik mijn outfit
kies bij de tas die ik wil gebruiken.
Toen mijn vriendinnen en ik laatst op een terrasje neerploften,
beweerde vriendin S. handtassen te kunnen lezen. ‘Laat me
je tas zien en ik zeg je wie je bent,’ zei ze. De handtas
blijkt een verlengstuk te zijn van wie je bent. Hoera. Nog
een reden om meer tassen te kopen die matchen met je
persoonlijkheid en humeur. S. kreeg een felgekleurde zaktas
aangereikt en gooide de inhoud ervan enthousiast op tafel.
Het bevatte vijf aanstekers, een eenzame oorbel, een leeg
sigarettendoosje en een zakje winegums. Chaotische hedoniste,
luidde haar diagnose. De vriendin met haar Chinese tasje met
parfumstick, minuscuul roze mobieltje en drie creditcards
was een spend-happy Lolita. Een zwarte laktas volgeladen
met pleisters, flyers van feesten en een strip aspirientjes:
rock chick in een moederlijke periode. Uit mijn zijden tasje
met pailetten kwamen een lipgloss, een agenda en - tot mijn
eigen verbazing - zeven pennen. Het genadeloze oordeel: glamourpoes
met controledwang.
|
|
