Columns - Column

Grootse plannen

De eerste vakantie met je baby is een spectaculair gebeuren. Je smeedt plannen, schaft aan, bereidt voor en fantaseert erop los. In mijn geval gingen we naar het familiehuis van P.’s ouders in Normandië en zag ik mijn kleine bolletje in gedachten al in een schattig roze zwembroekje in de branding zitten met P. en mij ernaast met een ijsje in ons hand. In haar koffer had ik haar mooiste zomerjurkjes en zonnehoedjes, een badpakje en zwembroekje met ruches, babyzonnebrand en een plastic babyzwembad gestopt. Ik had zelfs een wit badjasje met minislippertjes ingepakt.

Ik zou L. mijn favoriete stadjes in de omgeving laten zien, we zouden naar de kust gaan, met onze billen in het zand zitten, door de kilometers lange appelboomgaarden wandelen, naar de ganzen en de herten kijken en urenlang spetteren in het babyzwembadje.

Op de tweede dag togen we naar het strand met een strandtas vol versnaperingen en middelen ter vertier. Gedurende de autorit van drie kwartier weigerde ze te slapen en tegen de tijd dat we een parkeerplek hadden gevonden, de handdoeken hadden uitgespreid, L. hadden uitgekleed, haar badpakje hadden aangetrokken en met haar op de arm naar de vloedlijn waren gelopen, was ze al behoorlijk vermoeid. L. in de branding zag er inderdaad twee seconden enig uit. Daarna schitterde de zon in het water en in haar ogen, frustreerde het plastic opblaasspeeltje haar omdat ze deze niet in haar mond kon stoppen en begon ze luidkeels te protesteren. Eruit dus maar, afdrogen en badjasje aan, wat alweer zo schattig stond maar toch eigenlijk niet warm genoeg was, zodat we haar kleren maar weer aantrokken. Inmiddels was ze compleet over haar toeren van zoveel gedoe en zag het er niet naar uit dat ze van plan was ook maar één minuut onder een parasol te gaan slapen. P en ik keken elkaar aan en begonnen de boel in te pakken. Toen we weer in de auto naar huis zaten en ze in een diepe slaap viel, slaakten we een simultane zucht van verlichting.

Om kort te gaan: de ganzen en herten die ons in grote getale bezochten merkte ze niet op omdat ze op een vinger aan het sabbelen of op een speeltje aan het kluiven was, tijdens de wandelingen door de idyllische stadjes en de appelboomgaarden lag ze standaard te snurken en in het babyzwembadje kon ze nog niet zitten waardoor ze steeds met haar snoet in het water viel. 

Toen we de uitstapjes even voor gezien hielden en een dagje rondom het huis verbleven, lag L. volkomen tevreden te kraaien op het lapjeskleed van oma in de schaduw van een appelboom. Ik keek naar haar genietende grijns, haar blote beentjes die in de lucht staken en begreep het eindelijk: een vijf maanden oude baby trekt zich niets aan van ambitieuze plannen. Het mooiste geluk is eenvoudig geluk. Daarvoor is een kleedje en de lommer van een boom meer dan genoeg.